Beste lezer,

Voor je ligt de allereerste nieuwsbrief van de stichting Mother Earth Agency! Je leest het goed, in maart is de akte van oprichting getekend en is MEA formeel een stichting geworden, inclusief statuten en een bestuur. Hoera! 

Tak voor tak, blad voor blad, groeit de MEA-boom, in samenwerking met de makers en organisaties die zich met haar verbinden.
Met artistieke interventies van jonge kunstenaars wil MEA het ecologisch bewustzijn vergroten, zo ver als haar takken maar kunnen reiken. Samen vormen we een regeneratief ecosysteem, dat onze zorgen, woede en verdriet om de wereld kan transformeren tot inspiratie en hoopvolle actie.

Als geabonneerde van deze nieuwsbrief ben jij deel van de rijke bodem die MEA voedt. Jouw aandachtige aanwezigheid helpt haar leven en groeien, waarvoor dank! We delen dan ook graag met je waar we ons mee bezig houden.

In deze editie kun je onder andere lezen over de vernieuwde website, stelt ons allereerste bestuurslid Felix van Vugt zich voor, en eren we de wijsheid van de Markiezeneik, de oudste boom van Amelisweerd.

Veel leesplezier!

Francisca Snip

Muzikaal maker en lid van de MEA community

MEA zal vertegenwoordigd zijn op het Festival Muzisch Activisme in Akoesticum te Ede. 

“Muzisch werk maakt ruimte—voor spel, voor verbeelding, voor kunst. Maar hoe kan het ook de wereld in beweging brengen? Hoe kunnen we met muzisch werk niet alleen reageren op wat er misgaat, maar juist nieuwe vormen van samenleven en handelen scheppen?”

Wie weet ontmoeten we elkaar daar?

De afgelopen maanden is er gewerkt aan het maken en aankleden van een MEA-website. Op de vernieuwde website vind je de doelstelling van de stichting, en een overzicht van onze activiteiten tot nu toe.

Neem hier een kijkje! 

In iedere nieuwsbrief stellen we graag de mensen die betrokken zijn bij MEA aan je voor. Vandaag stelt Felix van Vugt zich voor, de secretaris van het bestuur. Mede dankzij zijn vertrouwen is MEA nu formeel een stichting.

Felix van Vugt
Secretaris Bestuur

“Ik heb ja gezegd tegen een rol in het bestuur van MEA omdat ik geloof dat verbeeldingskracht essentieel is om de noodzakelijke verandering in gang te zetten. Zoals Greta Thunberg zegt: ‘Het klimaatprobleem is eigenlijk al opgelost. We snappen het probleem, we hebben de oplossingen – het enige wat we moeten doen is veranderen.’ Maar om te veranderen, moeten mensen geraakt worden. Meer feiten zijn niet genoeg. Kunst en cultuur kunnen mensen in het hart raken en zo beweging veroorzaken. Daar wil ik me met MEA voor inzetten.”

We treffen elkaar aan de rand van een zonovergoten Amelisweerd voor een vergadering van MEA. Het is zo warm en zonnig dat je haast zou vergeten dat het nog maar eind april is. Tet loopt voorop en leidt ons kleine gezelschap het aangenaam koele bos in, over de kronkelende bospaadjes tussen struikgewas vol ontluikend jong groen en velden van geurende daslook. We zijn onderweg naar naar de oudste boom van dit landgoed: de Markiezeneik.

De Markiezeneik werd meer dan 220 jaar geleden geplant door de toenmalige eigenaar van het landgoed, een Franse markies. Inmiddels is ze een reuzin van meer dan 30 meter hoog. In haar levensloop heeft ze ongeveer 11.000 kilogram CO2 uit de lucht omgezet in hout, bladeren, zuurstof, schaduw, talrijke nestelplaatsen voor vogels en voeding voor de vele dieren en planten op het landgoed. Door de eeuwen heen heeft ze seizoen na seizoen de weersomstandigheden getrotseerd. Ze werd getroffen door de bliksem, wat een kenmerkend litteken achterliet op haar stam, en overleefde dit. De eik is moeder van honderden nakomelingen, over het landgoed verspreid door gaaien en eekhoorns. 

De verwachtingsvolheid van de ontmoeting die ons te wachten staat geeft deze wandeling een soort rituele lading. We slaan een paadje in en plotseling doemt ze voor ons op. Haar ruwe gegroefde stam is het eerste wat ik zie. Mijn blik volgt deze, hoog de lucht in. De oude eik is het grootse middelpunt van een open plek. Ik stel me zo voor dat de andere planten en bomen deze grootmoeder uit eerbied de ruimte geven, maar het kan ook zijn dat mensenhanden de bodem voor haar vrijhouden, of simpelweg dat haar weelderige kruin het andere planten bemoeilijkt om op te groeien in haar schaduw. De aarde rond haar stam is hoe dan ook uitnodigend mossig en zacht. We strijken neer. Een van ons speelt een lied. Daarna is het lange tijd stil. Een stilte van ruisende bladeren, zingende vogels, knisperend kreupelhout dat droogt in de zon. De stilte van ademen met een eeuwenoude eik. Even later zijn we volop plannen aan het maken voor MEA. Onder onze zoemende ideeën blijft steeds die stilte voelbaar. Die wijze eikenstilte. 

Francisca Snip